 |
|
|  Πέμπτη 4/6
O ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΤΥΧΙΑΣ
55χρονος βρετανός,που έκανε τουρισμό στην Ελλάδα,μετέφερε την γυναίκα του στο νοσοκομείο στα Καλάβρυτα,γιατί αισθάνθηκε ξαφνικά αδιαθεσία,και τελικά...πέθανε ο ίδιος!!!
zougla.gr
Μια ανείπωτη οικογενειακή τραγωδία, από εκείνες που ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη φαντασία, εκτυλίχθηκε χθες τ απόγευμα της στα Καλάβρυτα. Ένας 55χρονος Βρετανός υπήκοος, ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή μαζί με τη σύζυγό του για να απολαύσουν τις διακοπές τους, άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στις εγκαταστάσεις του τοπικού νοσοκομείου, κάτω από συνθήκες που έχουν προκαλέσει βαθιά συγκίνηση και σοκ στην τοπική κοινωνία.
Το χρονικό της υπόθεσης, ξεκίνησε ενω το ζευγάρι των αλλοδαπών τουριστών βρισκόταν σε κατάλυμα της περιοχής, απολαμβάνοντας την παραμονή του στην περιοχή. Ξαφνικά, η σύζυγος του 55χρονου αισθάνθηκε έντονη και αναπάντεχη αδιαθεσία. Ανήσυχος για την εξέλιξη της υγείας της και δείχνοντας άμεσα αντανακλαστικά, ο Βρετανός τουρίστας αποφάσισε να μην χάσει χρόνο. Επιβίβασε τη γυναίκα του στο όχημά τους και τη μετέφερε ο ίδιος εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Καλαβρύτων, προκειμένου να εξεταστεί από τους εφημερεύοντες ιατρούς.
Φτάνοντας στο νοσοκομείο, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό ανταποκρίθηκε άμεσα. Η γυναίκα εισήχθη στην αίθουσα των επειγόντων περιστατικών, όπου της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και της χορηγήθηκε η απαραίτητη φροντίδα. Λίγη ώρα αργότερα, η κατάστασή της σταθεροποιήθηκε και η ίδια παρέμενε ξαπλωμένη στο κρεβάτι της νοσηλείας προκειμένου να αναρρώσει πλήρως και να ολοκληρωθεί ο εργαστηριακός έλεγχος.
Δίπλα της, καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, βρισκόταν ο 55χρονος σύζυγός της. Ο άνδρας, εμφανώς ανακουφισμένος από το γεγονός ότι η σύντροφός του ήταν πλέον ασφαλής και σε χέρια ειδικών, στεκόταν πάνω από το κρεβάτι της. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, γράφτηκε ο τραγικός επίλογος. Χωρίς να έχει προηγηθεί η παραμικρή ενόχληση ή κάποιο σύμπτωμα, ο 55χρονος κατέρρευσε αιφνιδίως στο πάτωμα, χάνοντας τις αισθήσεις του μπροστά στα έντρομα μάτια της συζύγου του και πέθανε....
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
