 |
|
|  Δευτέρα 8/6
Χάρις Αλεξίου
«Μάνα, φίλη, ερωτευμένη γυναίκα… αλλά και τσογλάνι μερικές φορές»
OPEN,zougla.gr
Η Χάρις Αλεξίου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, τις εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν και τη σημασία του έρωτα στη ζωή της, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «Antivirus». Απόσπασμα της συνέντευξης προβλήθηκε την Κυριακή στην εκπομπή «Ραντεβού το ΣΚ» του OPEN.
Αναφερόμενη στον αυτοπροσδιορισμό της, σημείωσε ότι βλέπει τον εαυτό της κυρίως ως «μάνα», περιγράφοντας αναλυτικά αυτή τη διάσταση της προσωπικότητάς της: «Θα έλεγα ότι είμαι μάνα. Μου αρέσει να είμαι μάνα για πολλούς. Έχω έναν γιο αλλά αισθάνομαι ότι έχω πολλά παιδιά και υπάρχουν πολλά παιδιά που με λένε μάνα. Το έχω αυτό της μάνας, με τα καλά της και με τα κακά της. Το “ζακέτα να πάρεις” το λέω. Μάνα που θέλει να είναι ερωτευμένη, φίλη, αδερφή. Και είμαι και τσογλάνι μερικές φορές. Γιατί την ώρα που μου τη βαράει, μου αρέσει να σηκώνομαι και να κάνω το δικό μου, αυτό που δεν έκανα στη μάνα μου».
Παράλληλα, εξήγησε ότι αυτός ο ρόλος έχει για την ίδια πολλές εκφάνσεις, καθώς συνδυάζει φροντίδα, οικειότητα αλλά και στιγμές έντονου αυθορμητισμού.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στον έρωτα, τον οποίο χαρακτήρισε καθοριστικό στοιχείο της ζωής της: «Απόλυτο. Θα έλεγα πως ήμουν πολύ ερωτιάρα». Όπως σημείωσε, ο έρωτας αποτελεί για εκείνη δύναμη που κρατά τον άνθρωπο ζωντανό και ανοιχτό στη ζωή: «Στεγνώνει ο άνθρωπος χωρίς τον έρωτα». Παράλληλα, τόνισε ότι μπορεί να εκφράζεται όχι μόνο μέσα από σχέσεις, αλλά και μέσα από εμπειρίες, καταστάσεις και συναισθηματικές συνδέσεις με τον κόσμο γύρω.
Αναφερόμενη στα παιδικά της χρόνια, περιέγραψε τη ζωή στη Θήβα και τη μετακόμιση στην Αθήνα σε ηλικία οκτώ ετών. Όπως εξήγησε, η οικογένειά της αναγκάστηκε να μετακινηθεί λόγω της ασθένειας του πατέρα της, γεγονός που άλλαξε ριζικά την καθημερινότητά τους. «Ξεριζωθήκαμε», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας την προσαρμογή στη ζωή της πόλης και την απώλεια της οικειότητας του προηγούμενου περιβάλλοντος.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
