 |
|
|  Τρίτη 16/6
ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΡΩΚΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
Σε απόγνωση οι αγρότες-Ποντίκια σε τοίχους, τρόφιμα, ακόμα και κρεβάτια
guardian,protothema
Τους τελευταίους μήνες, ο πληθυσμός των ποντικών σε όλη τη ζώνη καλλιέργειας σιτηρών της Δυτικής Αυστραλίας έχει παρουσιάσει τέτοια έκρηξη που έχει σοκάρει ακόμα και τους πιο έμπειρους αγρότες.
Ο αρμόδιος κρατικός οργανισμός της Αυστραλίας, το CSIRO θεωρεί ότι υπάρχουν 400 ενεργές φωλιές ανά εκτάριο. Προκειμένου να χαρακτηριστεί επιδημία αρκούν 40 ενεργές φωλιές (περίπου 800 ποντίκια). «Ήμασταν στη μέτρηση 10 φορές πάνω από τα επίπεδα της επιδημίας» ανέφερε στον Guardian ο καλλιεργητής σιτηρών Τζέφ Κόσγκροουβ.
Τα σημάδια των ποντικιών, στην πόλη Μοράβα είναι παντού, στους τοίχους, στα ταβάνια, στα πατώματα, στα τρόφιμα ακόμα και στα κρεβάτια. Κάθε νύχτα, τα τρωκτικά ξεχύνονται στους δρόμους «σαν ποτάμι» δημιουργώντας ένα σκηνικό τρόμου.
Οι εργαζόμενοι στα σιτηρά έχουν αναφέρει πως βλέπουν ποντίκια να ξεπετιούνται από τα μηχανήματά τους ενώ δουλεύουν αλλά και από τους χώρους όπου αποθηκεύουν τα σιτηρά.
Φυσικά, εκτός από τα ζωντανά ποντίκια, δεν απουσιάζουν και τα νεκρά ποντίκια που ανά τόπους καλύπτουν το έδαφος.
«Η μυρωδιά στην πόλη είναι φρικτή όταν μπαίνεις στα καταστήματα. Ακόμα και στο σπίτι δεν έχουμε καταφέρει να ξεφορτωθούμε τη μυρωδιά.
Αναγκάστηκα να γκρεμίσω τους τοίχους από τη μια πλευρά του σπιτιού προκειμένου να βρω τα νεκρά ποντίκια και να τα ξεφορτωθώ», ανέφερε ο Γκραντ Τσάντγουικ, δημοτικός σύμβουλος της Μοράβα και καλλιεργητής σιτηρών.
Η περιοχή έχει πλημμυρίσει από ποντίκια καταγράφοντας αριθμούς ρεκόρ, από τον Μάρτιο μέχρι και σήμερα. Η πληγή των ποντικιών έχει πλήξει επίσης το νότιο τμήμα της πολιτείας, γύρω από το Έσπερανς.
Στις πεδιάδες της Αδελαΐδας και στη χερσόνησο Γιόρκ της Νότιας Αυστραλίας, οι εκρηκτικά αυξανόμενοι πληθυσμοί ποντικιών πλησιάζουν τα επίπεδα πληγής, θέτοντας τις αρχές σε συναγερμό.
Οι αγρότες της Δυτικής Αυστραλίας λένε ότι άρχισαν να προειδοποιούν τις αρχές για τον αυξανόμενο αριθμό τρωκτικών τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, αλλά οι σπόροι είχαν σπαρθεί πολύ νωρίτερα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
