 |
|
|  Πέμπτη 18/6
ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Οι λαγοκέφαλοι «σκοτώνουν» την ελληνική αλιεία
AFP,zougla.gr
Η αύξηση του πληθυσμού των λαγοκέφαλων στα νερά της Μεσογείου και η μεγάλη καταστροφή που προκαλούν τόσο στο θαλάσσιο οικοσύστημα, όσο και στους Έλληνες ψαράδες, καθώς τρώνε τα αλιεύματά τους καταστρέφοντας παράλληλα τα δίχτυα, οδήγησε το Γαλλικό Πρακτορείο (AFP), να πραγματοποιήσει επιτόπιο ρεπορτάζ στην Κρήτη προκειμένου να καταγράψει το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι αλιείς.
«Στα ανοιχτά του νησιού, οι αλιείς βλέπουν τις ψαριές τους να μειώνονται εξαιτίας του λαγοκέφαλου, ενός είδους ψαριού που το μήκος του μπορεί να φθάσει από 40 έως 60 εκατοστά» αναφέρει το AFP στο δημοσίευμα του, το οποίο συνοδεύει και με το σχετικό βίντεο από το επιτόπιο ρεπορτάζ στην Κρήτη.
«Οι λαγοκέφαλοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στα ελληνικά ύδατα πριν από περίπου 20 χρόνια και σήμερα προκαλούν σοβαρά προβλήματα στην ελληνική αλιευτική αγορά, καθώς έχει αυξηθεί ο πληθυσμός τους», σημειώνει το Γαλλικό Πρακτορείο, που δίνει βήμα στους ψαράδες της περιοχής, οι οποίοι περιγράφουν τις συνθήκες με μελανά χρώματα.
«Έφαγε το ψάρι, έκοψε το σκοινί», ακούγεται να λέει ο ψαράς Αλέξης Χαραλαμπάκης στον φακό, εκφράζοντας το παράπονό του για το γεγονός ότι οι λαγοκέφαλοι κατέστρεψαν τα δίχτυα του, αναγκάζοντάς τον να αγοράσει καινούργια.
«Η δουλειά μας χειροτερεύει κάθε χρόνο», περιγράφει από την πλευρά του ο Κωστής Ζεβελεκάκης. «Δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Η Πολιτεία δεν βοηθά, θα έπρεπε να έχει κάνει κάτι για να περιορίσουμε αυτά τα ψάρια».
Η άνοδος της θερμοκρασίας στα νερά της Μεσογείου, έχει οδηγήσει στην αλματώδη αύξηση του πληθυσμού των λαγοκέφαλων. Οι ψαράδες εκτιμούν πως οι απώλειες στο εισόδημά τους εξαιτίας των συγκεκριμένων θηρευτών αγγίζουν τις 8.500 ευρώ ετησίως.
Οι λαγοκέφαλοι είναι μη βρώσιμοι για τον άνθρωπο και όχι μόνο, καθώς φέρουν στο σώμα τους μια ισχυρή και επικίνδυνη τοξίνη, η οποία μπορεί να προκαλέσει ακόμη και τον θάνατο.
Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι δεν τους τρώνε ούτε οι γάτες, αντιλαμβανόμενες με το ένστικτό τους, ότι θα κινδυνεύσουν και δεν πλησιάζουν τα ψάρια αυτά, ανεξαρτήτως μεγέθους, ακόμη κι όταν τους τα πετούν οι ψαράδες.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
