 |
|
|  Παρασκευή 19/6
ENAΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
Oμογενής περπάτησε 2.200 χλμ. από την Γερμανία ως τη Θεσσαλονίκη για
να νικήσει τις
εξαρτήσεις του...
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Για τους περισσότερους ανθρώπους, τα 2.200 χιλιόμετρα με τα πόδια
μοιάζουν με μια αδιανόητη απόσταση. Για έναν 36χρονο Έλληνα, όμως, που
περπάτησε από τη Γερμανία μέχρι τη Θεσσαλονίκη, έγιναν το μονοπάτι της
προσωπικής του λύτρωσης.
Ύστερα από 77 ημέρες αδιάκοπης πορείας, ο Άκης έφτασε στη Θεσσαλονίκη
έχοντας ολοκληρώσει ένα εξαιρετικά απαιτητικό εγχείρημα: να διασχίσει
πεζός έξι ευρωπαϊκές χώρες, ξεκινώντας από την Κολωνία της Γερμανίας
και καταλήγοντας στην Ελλάδα.
Η διαδρομή του δεν ήταν μια αθλητική πρόκληση ούτε μια περιπέτεια
αναζήτησης εμπειριών. Ήταν μια βαθιά προσωπική μάχη απέναντι στον
εθισμό και μια συμβολική επιστροφή στη ζωή.
Ο 36χρονος ξεκίνησε το ταξίδι του στα τέλη Μαρτίου, έχοντας αφήσει
πίσω του μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο. Θέλοντας να δοκιμάσει τα
σωματικά και ψυχικά του όρια, επέλεξε το περπάτημα ως τον πιο απλό,
αλλά και πιο ουσιαστικό τρόπο για να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή.
Όπως έχει αναφέρει ο ίδιος κατά τη διάρκεια της διαδρομής του, κάθε
βήμα αντιπροσώπευε μια προσπάθεια να απομακρυνθεί οριστικά από την πιο
σκοτεινή περίοδο της ζωής του και να χτίσει ξανά τον εαυτό του από την
αρχή.
Η πορεία του πέρασε μέσα από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία,
τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία, πριν καταλήξει στην ελληνική
επικράτεια. Καθημερινά ερχόταν αντιμέτωπος με τη σωματική εξάντληση,
τις δύσκολες καιρικές συνθήκες και τις συνεχείς εναλλαγές του τοπίου,
διασχίζοντας αυτοκινητόδρομους, ορεινά περάσματα, μικρά χωριά και
απομονωμένες περιοχές.
Το πολύμηνο ταξίδι τού χάρισε επίσης απρόσμενες ανθρώπινες στιγμές. Σε
μία από αυτές, στη Γερμανία, ένας ηλικιωμένος άνδρας τού
εκμυστηρεύτηκε ότι ο παππούς του είχε διανύσει την ίδια διαδρομή κατά
τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταφέροντας βαρύ στρατιωτικό
εξοπλισμό..
Φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη, ολοκλήρωσε την υπόσχεση που είχε δώσει στον
εαυτό του. Στον τερματισμό τον περίμεναν οι γονείς του, ο αδελφός του
και φίλοι του από τη Γερμανία, οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα του καθ’
όλη τη διάρκεια αυτής της μαραθώνιας δοκιμασίας.
Καταπονημένος από τα χιλιάδες χιλιόμετρα αλλά εμφανώς συγκινημένος, ο
36χρονος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς όσους τον στήριξαν,
επιμένοντας ότι το ταξίδι αυτό δεν αφορούσε μόνο τον ίδιο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
