Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Σάββατο 20/6

Ρήξη Τραμπ - Μελόνι μετά τη G7

«Με εκλιπαρούσε για μία φωτογραφία, τη λυπήθηκα» - «Εγώ και η Ιταλία δεν παρακαλάμε»,απάντησε η Μελόνι



AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr

Σε ανοιχτή διπλωματική κρίση εξελίσσεται η σύγκρουση τού Ντόναλντ Τραμπ με την Τζόρτζια Μελόνι, μετά απο υποτιμητικά σχόλια τού Αμερικανού προέδρου για την Ιταλίδα πρωθυπουργό και την απόφαση τού υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας, Αντόνιο Ταγιάνι, να ακυρώσει την προγραμματισμένη επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ρώμη χαρακτήρισε τις δηλώσεις Τραμπ «σοβαρές και προσβλητικές», κάνοντας λόγο για προσβολή όχι μόνο προς τη Μελόνι, αλλά προς ολόκληρη την Ιταλία. Η ένταση ξεκίνησε στο περιθώριο της Συνόδου του G7, όπου ο Τραμπ και η Μελόνι εμφανίστηκαν να συνομιλούν σε φαινομενικά χαλαρό κλίμα. Σε ανεπίσημη συζήτηση με Ευρωπαίους ηγέτες, ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται να πείραξε δημόσια την Ιταλίδα πρωθυπουργό, επαναλαμβάνοντας τη φράση «με εγκατέλειψες». Η Μελόνι απάντησε χαμογελώντας ότι «ήμασταν πάντα φίλοι», επιχειρώντας να κρατήσει χαμηλούς τόνους. Η κατάσταση, όμως, κλιμακώθηκε όταν ο Τραμπ, μιλώντας στο ιταλικό δίκτυο La7, υποστήριξε ότι η Μελόνι «τον παρακαλούσε» για μια φωτογραφία κατά τη διάρκεια της Συνόδου. «Ήθελε τόσο πολύ μια φωτογραφία μαζί μου. Δεν ήμουν υποχρεωμένος να τη βγάλω, αλλά τη λυπήθηκα», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, σε μια διατύπωση που προκάλεσε άμεση πολιτική και διπλωματική αντίδραση στην Ιταλία. Η απάντηση της Μελόνι ήρθε μέσω κοινωνικών δικτύων και ήταν ιδιαιτέρως αιχμηρή. Η Ιταλίδα πρωθυπουργός δήλωσε «έκπληκτη» από την τοποθέτηση τού Τραμπ, χαρακτηρίζοντας την περιγραφή του «απολύτως κατασκευασμένη». Παράλληλα, διερωτήθηκε γιατί ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών επιλέγει να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο απέναντι σε συμμάχους του, αφήνοντας αιχμές ότι εμφανίζεται συχνά πιο διαλλακτικός απέναντι σε αντιπάλους της Δύσης. Το μήνυμά της έκλεισε με τη φράση που κυριάρχησε στην ιταλική δημόσια συζήτηση: «Η Ιταλία και εγώ δεν παρακαλάμε ποτέ». Η πολιτική αντίδραση στη Ρώμη ήταν άμεση. Ο Αντόνιο Ταγιάνι, υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης, ανακοίνωσε ότι ακυρώνει το ταξίδι που επρόκειτο να πραγματοποιήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες την Κυριακή και τη Δευτέρα. Ο ίδιος χαρακτήρισε τα σχόλια Τραμπ «σοβαρά και προσβλητικά», υπογραμμίζοντας ότι δεν πλήττουν μόνο την πρωθυπουργό, αλλά θίγουν την αξιοπρέπεια της Ιταλίας.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία