 |
|
|  Σάββατο 20/6
Η ζωή δεν τελειώνει με μία διάγνωση
Ανέβηκε στην κορυφή τού Έβερεστ με καρκίνο 4ου σταδίου, στα 50 χρόνια της
Today.com,protothema.gr
Η κατάκτηση τής κορυφής τού Όρου Έβερεστ είναι ούτως ή άλλως ένας
άθλος, πόσο μάλλον αν πάσχει κανείς από κάποια σοβαρή και ανίατη
ασθένεια, όπως η Shaunna Burke.
Η ερευνήτρια και ορειβάτισσα είχε διαγνωστεί πριν από δύο χρόνια με
καρκίνο του μαστού που, λίγο αργότερα, διαπιστώθηκε ότι είχε κάνει
μετάσταση στο συκώτι. Αυτό δεν την εμπόδισε, ωστόσο, να ολοκληρώσει
αυτή τη μεγάλη αποστολή.
«Αυτό ήταν κάτι μεγαλύτερο από εμένα», είπε η 50χρονη σε μια
διαδικτυακή συνέντευξη που έδωσε στο Today.com μέσα από το ορειβατικό
camp. «Μια διαφορετική ανάβαση, γιατί ένιωθα ότι κουβαλούσα πολλούς
ανθρώπους μαζί μου».
Τα προηγούμενα χρόνια υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή, χημειοθεραπεία
και αφαίρεση λεμφαδένων. Στη συνέχεια, έκανε επέμβαση στο συκώτι και
ακτινοθεραπεία. Όπως ανακάλυψε, φέρει μια μετάλλαξη του γονιδίου
BRCA2, που αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού και άλλους
τύπους καρκίνου. Αποφάσισε, λοιπόν, να αφαιρέσει και τις ωοθήκες της.
Πλέον, παίρνει φάρμακα για να αναστείλει την εξάπλωση του καρκίνου και
κάνει ιατρικές εξετάσεις κάθε τρεις μήνες. Όπως έκανε πριν από την
αναχώρησή της για το Νεπάλ. «Μπορεί, επιστρέφοντας στην πατρίδα», λέει
η γυναίκα, που ζει στη Βρετανία, «να μου πουν ότι βρήκαν άλλον ένα
όγκο στο συκώτι μου. Ή, ας το ευχηθούμε, ότι δεν βρήκαν τίποτα».
Γνωρίζει, πάντως, την αντικαρκινική δράση της σωματικής δραστηριότητας
πολύ καλά, αφού αυτή μελετάει, εδώ και χρόνια, στο Πανεπιστήμιο του
Λιντς. «Ανέκαθεν κατανοούσα τη σημασία της άσκησης στη θεραπεία του
καρκίνου και στην πρόληψη, ή έστω τον περιορισμό, των παρενεργειών
της», εξηγεί.
Ακόμα λοιπόν και την περίοδο που υποβαλλόταν σε χημειοθεραπείες,
έτρεχε τα 6 χιλιόμετρα που απείχε το νοσοκομείο – και, στην επιστροφή,
τα περπατούσε. Αφού ολοκλήρωσε εκείνη τη φάση της θεραπείας, έτρεξε
στον Μαραθώνιο του Έβερεστ, έναν από τους πιο δύσκολους αγώνες στον
κόσμο.
Άλλες συνήθειες που έχει καθιερώσει είναι να μειώσει το στρες, να
κόψει το αλκοόλ και να αλλάξει τη διατροφή της. Καταλαβαίνει επίσης τη
σημασία της ξεκούρασης, ειδικά για όσους υποβάλλονται σε κάποια
θεραπεία. «Ήθελα να είμαι σίγουρη ότι δεν θα επιβάρυνα το σώμα μου,
γιατί όταν κάνεις χημειοθεραπεία, υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή. Τα
λευκά αιμοσφαίριά σου είναι ούτως ή άλλως σε χαμηλά επίπεδα. Πρέπει να
είσαι προσεκτική και σίγουρη ότι το σώμα σου είναι προετοιμασμένο για
την επόμενη έγχυση φαρμάκων».
Η μόνη διαφορά στην νέα ανάβαση τού Έβερεστ, είκοσι χρόνια μετά την
πρώτη, ήταν ότι τώρα έπρεπε να παίρνει φάρμακα. «Κράτησα καλή φυσική
κατάσταση και στη διάρκεια της θεραπείας, οπότε μετά ανέκτησα τη
δύναμή μου. Ήμουν γρήγορη στο βουνό και κατάφερα να έχω αρκετά καλές
επιδόσεις».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
