 |
|
|  Σάββατο 4/7
Χαμενεΐ
Λαϊκό προσκύνημα με κραυγές εκδίκησης-
Εκατομμύρια πιστοί στο τελευταίο αντίο τού ανώτατου ηγέτη τού Ιράν,η κηδεία τού οποίου γίνεται με μεγάλη καθυστέρηση,λόγω τού πολέμου
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Πλήθος πιστών έχει κατακλύσει το κεντρικό τέμενος της Τεχεράνης, όπου ξεκίνησε και επίσημα το λαϊκό προσκύνημα στη σορό τού πρώην ανώτατου ηγέτη τού Ιράν, Αλί Χαμενεΐ. Η κηδεία του γίνεται τώρα,παρά το γεγονός οτι ο θάνατος τού 86χρονου ηγέτη –του μακροβιότερου στην ιστορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας μετά το 1979– σημειώθηκε πριν από τέσσερις μήνες, στις 28 Φεβρουαρίου, έπειτα από συντονισμένο αμερικανοϊσραηλινό πλήγμα στην κατοικία του, κατά την πρώτη ημέρα των πολεμικών επιχειρήσεων.
Το φέρετρο του αγιατολάχ, διακοσμημένο με το χαρακτηριστικό μαύρο τουρμπάνι του, βρίσκεται σε δημόσια θέα στο τεράστιο θρησκευτικό συγκρότημα «Μεγάλη Μοσάλα». Ο χώρος έχει καλυφθεί με πορτρέτα του εκλιπόντος, μαύρα λάβαρα πένθους και κόκκινες σημαίες, οι οποίες συμβολίζουν το μαρτύριο και την επιθυμία για αντίποινα.
Οι πύλες του τεμένους άνοιξαν νωρίς το πρωί του Σαββάτου, όμως χιλιάδες πολίτες, ντυμένοι στα μαύρα, περίμεναν υπομονετικά απέξω από την προηγούμενη ημέρα. Κατά τη διάρκεια της αναμονής, το πλήθος ξέσπασε σε συνθήματα όπως «εκδίκησή» και «θάνατος στην Αμερική και το Ισραήλ», ενώ ακούγονταν θρησκευτικοί ύμνοι και ελεγεία.
Οι ιρανικές αρχές εκτιμούν ότι η προσέλευση στις επικήδειες τελετές μόνο στην πρωτεύουσα θα αγγίξει τα 15 με 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Αν οι προβλέψεις επαληθευτούν, η κηδεία –η οποία είχε αναβληθεί λόγω τού πολέμου– θα αποτελέσει μία από τις μεγαλύτερες μαζικές συγκεντρώσεις στην ιστορία της χώρας. Σημειώνεται ότι το 1989, στην κηδεία του ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Ρουχολάχ Χομεϊνί, είχαν συγκεντρωθεί 10 εκατομμύρια πιστοί, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 10 άνθρωποι από ποδοπάτημα.
Λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που αναμένεται να ξεπεράσουν τους 35°C, η Ιρανική Ερυθρά Ημισέληνος έχει στήσει περισσότερες από 400 σκηνές σε κοντινό πάρκο, ενώ έχουν επιστρατευτεί και βυτιοφόρα με νερό για την προστασία των πολιτών.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
