 |
|
|  Τρίτη 28/7
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ,ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Συνελήφθη στην Χιλή ο τελευταίος φυγόδικος για τη δολοφονία τού τραγουδοποιού Βίκτορ Χάρα,το 1973,αμέσως μετά το πραξικόπημα Πινοτσέτ
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Στη σύλληψη τού απόστρατου χουντικού αξιωματικού Νέλσον Χαάσε Μασέι,
προχώρησε η αστυνομία της Χιλής, βάζοντας τέλος στην πολυετή φυγή του
Ο Χαάσε ήταν ο τελευταίος καταδικασμένος που παρέμενε φυγόδικος για
την απαγωγή, τα βασανιστήρια και τη στυγερή δολοφονία του θρυλικού
τραγουδοποιού Βίκτορ Χάρα και του διευθυντή των φυλακών Λίτρε Κιρόγα
το 1973, αμέσως μετά το πραξικόπημα τού Αουγκούστο Πινοτσέτ.
Ο 80χρονος πλέον πρώην στρατιωτικός εντοπίστηκε σε αγροτική περιοχή
στο νότιο τμήμα τής χώρας και οδηγήθηκε στη φυλάκη για να εκτίσει
ποινή κάθειρξης 25 ετών.
Ο Χαάσε είχε καταδικαστεί οριστικά το 2023 ,ωστόσο εξαφανίστηκε αμέσως μετά την απαγγελία της
ετυμηγορίας και παρέμενε φυγόδικος για σχεδόν τρία χρόνια.
Σύμφωνα με τα χιλιανά μέσα ενημέρωσης, ο καταδικασθείς εντοπίστηκε
κρυμμένος σε αγροτική ιδιοκτησία στην περιοχή Πουγιέουε (Puyehue) της
περιφέρειας Λος Λάγος, περίπου 850 έως 950 χιλιόμετρα νότια της
πρωτεύουσας Σαντιάγο.
Βίκτορ Χάρα: Η φωνή της αντίστασης που σίγησε με 44 σφαίρες
Ο Βίκτορ Χάρα υπήρξε δεσπόζουσα μορφή της πολιτιστικής και πολιτικής
ζωής της Χιλής. Τραγουδιστής, συνθέτης, θεατρικός σκηνοθέτης και
πολιτικός ακτιβιστής, ηγήθηκε του μουσικού κινήματος Nueva Canción
Chilena, συνδέοντας τη λαϊκή παράδοση με τους κοινωνικούς αγώνες.
Ως στενός υποστηρικτής το;y σοσιαλιστή προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο
Χάρα μπήκε αμέσως στο στόχαστρο των πραξικοπηματιών.
Μετά την ανατροπή τ;hς δημοκρατίας την 11η Σεπτεμβρίου 1973, συνελήφθη
στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο και μεταφέρθηκε στο Στάδιο Χιλής, το οποίο
μετατράπηκε σε κέντρο βασανιστηρίων.
Εκεί, αφού βασανίστηκε άγρια επί ημέρες, δολοφονήθηκε στις 16
Σεπτεμβρίου 1973 σε ηλικία 40 ετών.
Η ιατροδικαστική εξέταση κατέγραψε δεκάδες τραύματα και 44 σφαίρες στο
σώμα του, καθιστώντας το έγκλημα αυτό σύμβολο τής ωμότητας τού φασιστικού
καθεστώτος.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
