 |
|
|  Κυριακή 23/8
3.000 χιλιόμετρα με ποδήλατο
Από το Λόκερεν τού Βελγίου στην Ελλάδα
AΠΕ-ΜΠΕ
Δεν συμμετείχε σε κάποιον αγώνα, δεν κυνήγησε ένα μετάλλιο, δεν το έκανε καν για να μπει σε κάποιο βιβλίο με ρεκόρ. Απλά ήθελε να κάνει ποδήλατο τσεκάροντας τον εαυτό του... Κι ο εαυτός του ή μάλλον τα πόδια του, τον έφεραν από το Λόκερεν τού Βελγίου στη Μυτιλήνη, τόπο καταγωγής τής συζύγου του. Εκεί κάτω από το άγαλμα της ελευθερίας στο λιμάνι της πόλης όπου αποβιβάστηκε από το πλοίο που τον έφερε από την Καβάλα, στην αγκαλιά της γυναίκας του Μαρίας Ελευθερίου Μάρτη και του γιού τους, ο 44χρονος Στίβεν Φακ κατάλαβε πως είχε διασχίσει ολόκληρη την Ευρώπη με το ποδήλατο του. Με τελικό προορισμό τη Μυτιλήνη που εννιά χρόνια τώρα έκανε δεύτερο σπίτι του.
Στις 18 του περασμένου Ιουλίου, ο 44χρονος ξεκίνησε μόνος του ένα ταξίδι προς τη Γαλλία. Δεν είχε προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο. «Η μεγαλύτερη του διαδρομή στην ισιάδα του Βελγίου ήταν 180 χιλιόμετρα» λέει η σύζυγος του Μαρία.
Στα σύνορα με τη Γαλλία πληροφορήθηκε για τις φωτιές που κατάκαιγαν τα δάση της «και έστριψε για τη Γερμανία». Αυτό ήταν... Βασιζόμενος στην επιμονή, στη θέληση και στην αποφασιστικότητά του έγραψε μια ιστορία προσωπικής υπέρβασης αλλά και οικογενειακών δεσμών που ενώνουν το Βέλγιο με την Ελλάδα.
Το ταξίδι του πέρασε από τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία, ακολουθώντας τη μεγάλη πορεία του Δούναβη, πριν συνεχίσει προς τα Βαλκάνια. Οι φωτογραφίες του που δημοσίευε καθημερινά σε μια ομάδα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν σύνορα, ποτάμια, γέφυρες, πόλεις και μικρούς σταθμούς μιας μεγάλης διαδρομής.
«3.000 χιλιόμετρα, 21 σκασμένα λάστιχα και ένα ταξίδι που ξεκίνησε χωρίς σχέδιο. Η αγάπη κάποιων ανθρώπων για το ποδήλατο είναι πραγματικά μεγάλη. Το ίδιο μεγάλη μπορεί να είναι και η αγάπη για έναν τόπο με τον οποίο συνδέεσαι συναισθηματικά» αναφέρουν τα μέλη του Ποδηλατικού Συλλόγου Λέσβου που δημοσιοποίησαν και το γεγονός.
Στο ταξίδι του ποδηλάτησε σε άσφαλτο αλλά και σε χωμάτινους δρόμους, ενώ αρκετές φορές βρέθηκε αντιμέτωπος με μια ιδιαίτερη «πρόκληση»: δρόμους που εμφανίζονταν στην εφαρμογή πλοήγησης αλλά στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν. Το ταξίδι μόνο εύκολο δεν ήταν. Στην πορεία είχε 21 σκασμένα λάστιχα, αντιμετώπισε αρκετές μικροζημιές και χρειάστηκε πολλές φορές να επιστρατεύσει τις τεχνικές του γνώσεις και την ψυχραιμία του για να συνεχίσει. Και όλα αυτά, χωρίς συνοδευτικό όχημα, χωρίς ομάδα υποστήριξης και χωρίς κάποιον επαγγελματία να βρίσκεται δίπλα του. Μαζί του είχε δύο συσκευές εντοπισμού, μία τοποθετημένη στο ποδήλατο και μία στις αποσκευές του. Η διαδρομή του πέρασε από το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Σερβία, τη Βόρεια Μακεδονία και τη βόρεια Ελλάδα. Από τη Θεσσαλονίκη συνέχισε προς την Καβάλα και στη συνέχεια ταξίδεψε ακτοπλοϊκώς για τη Μυτιλήνη.
Ο Στίβεν Φακ γνωρίστηκε με τη Μαρία Ελευθερίου-Μάρτη τον Αύγουστο του 2017. Η Μαρία εργαζόταν ως Τεχνολόγος Ακτινολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου» κι ο Στίβεν είχε έρθει από το Βέλγιο μαζί με μια τεχνική ομάδα για να εγκαταστήσουν ένα νέο ακτινολογικό μηχάνημα. Μετά την πανδημία γεννήθηκε ο γιός τους και μετακόμισαν όλοι μαζί στο Βέλγιο όπου πλέον ζουν. «3000 χιλιόμετρα με το ποδήλατο» λέει η Μαρία Ελευθερίου Μάρτη. «Κι όλα αυτά τα χιλιόμετρα για να γλυτώσουμε από ένα αεροπορικό εισιτήριο» καταλήγει γελώντας.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
