 |
|
|  Κυριακή 23/8
Ένα τεστ DNA αποκάλυψε την αλήθεια
Δύο φίλες ήταν στην πραγματικότητα αδελφές
iefimerida.gr
Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, η Μέινα Γκέλτινκ και η Μινάλ Τίισεν ζούσαν δύο διαφορετικές ζωές, σε διαφορετικές οικογένειες στην Ολλανδία, χωρίς να γνωρίζουν ότι τις συνέδεε ένας από τους ισχυρότερους δεσμούς που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος: ήταν βιολογικές αδελφές. Και το πιο παράξενο είναι ότι είχαν ήδη συναντηθεί.
Ως έφηβες, είχαν γνωριστεί το 1996 σε μια συνάντηση για υιοθετημένα παιδιά, ενώ μεγάλωναν σε διαφορετικές οικογένειες, σε απόσταση περίπου 160 χιλιομέτρων η μία από την άλλη. Η ομοιότητά τους είχε εντυπωσιάσει τους φίλους τους και οι δύο κοπέλες είχαν ανταλλάξει διευθύνσεις. Στα γράμματά τους μάλιστα αποκαλούσαν η μία την άλλη χαριτολογώντας «sis» [αδελφή], χωρίς να γνωρίζουν πόσο κυριολεκτικά ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσαν.
Η ιστορία τους ξεκίνησε πολύ νωρίτερα και πολύ πιο μακριά, στην Ινδία. Η Μέινα και η Μινάλ είχαν εγκαταλειφθεί όταν ήταν ακόμη βρέφη σε ορφανοτροφεία και στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από διαφορετικές οικογένειες στην Ολλανδία. Μεγάλωσαν χωρίς καμία γνώση ότι υπήρχε μια αδελφή κάπου στον κόσμο.
Η πρώτη τους συνάντηση, επομένως, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας αναζήτησης για χαμένους συγγενείς. Ήταν μια τυχαία συνάντηση δύο κοριτσιών που είχαν υιοθετηθεί και βρέθηκαν στον ίδιο χώρο. Υπήρχε, όμως, κάτι στη μεταξύ τους σχέση που έκανε αμέσως εντύπωση. Οι φίλοι τους παρατήρησαν την ομοιότητά τους και οι δύο έφηβες κράτησαν επαφή για ένα διάστημα, πριν τελικά χαθούν τα ίχνη τους για περίπου 15 χρόνια.
Για τη Μέινα, 43 ετών σήμερα και μητέρα τριών παιδιών, η αίσθηση ότι κάτι έλειπε δεν εξαφανίστηκε. «Για χρόνια ένιωθα ένα κενό στην καρδιά μου», είπε, προσπαθώντας να περιγράψει τη χαρά που ένιωσε όταν έμαθε την αλήθεια. «Είναι σαν να βρέθηκε ένα κομμάτι από ένα παζλ που έλειπε». Η σχέση που είχε δημιουργηθεί στην εφηβεία τους είχε χαθεί μέσα στον χρόνο, αλλά η συνάντηση του 1996 είχε αφήσει ένα αποτύπωμα που, όπως φαίνεται, δεν είχε εξαφανιστεί.
Η αποκάλυψη ήρθε όταν ένα τεστ DNA της MyHeritage έδειξε μια εξαιρετικά σπάνια, απόλυτη γενετική αντιστοιχία. Η Μινάλ, 44 ετών, ζούσε στη Γαλλία με τον σύντροφό της και τους δύο γιους της όταν είδε στο κινητό της την ειδοποίηση ότι τα αποτελέσματα του DNA ήταν διαθέσιμα. Στην οθόνη εμφανιζόταν ένα όνομα και δίπλα του η λέξη «Sister» - αδελφή. «Δεν μπορούσα να το πιστέψω», είπε. Εκείνη τη στιγμή, η άγνωστη μέχρι τότε συγγένεια άρχισε να συνδέεται με μια ανάμνηση τριών δεκαετιών.
Η Μινάλ δεν κατάλαβε αμέσως ότι η γυναίκα που εμφανιζόταν στα αποτελέσματα ήταν το ίδιο κορίτσι που είχε γνωρίσει ως έφηβη. Χρειάστηκε να την αναζητήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να κοιτάξει φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Τότε άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η άγνωστη «αδελφή» της ήταν στην πραγματικότητα η φίλη που είχε γνωρίσει περίπου 30 χρόνια νωρίτερα. «Τώρα είναι αληθινό», είπε.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
