 |
|
|  Tρίτη 1/9
ΟΜΑΔΙΚΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ
Τουλάχιστον 43 αγόρια νεκρά σε τελετές περιτομής Ουλγουαλούκο «για να γίνουν άνδρες»...
Daily Mail,protothema.gr
Τουλάχιστον 43 αγόρια έχασαν τη ζωή τους στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια παραδοσιακών τελετών περιτομής, ενώ δεκάδες ακόμη υπέστησαν σοβαρούς τραυματισμούς και ακρωτηριασμούς, αναδεικνύοντας για ακόμη μία φορά τη σκοτεινή πλευρά ενός εθίμου με ιστορία αιώνων.
Οι τελετές γνωστές ως «Ουλγουαλούκο» πραγματοποιούνται σε ειδικά «σχολεία μύησης» και αποτελούν για πολλές κοινότητες ένα από τα σημαντικότερα «ορόσημα» μετάβασης από την εφηβεία στην ανδρική ηλικία. Σύμφωνα με την Daily Mail, τα αγόρια απομακρύνονται από τις οικογένειές τους, καλύπτονται με λευκό πηλό και για περίπου τρεις εβδομάδες ζουν απομονωμένα, μαθαίνοντας την ιστορία και τις παραδόσεις της φυλής τους, αλλά και όσα θεωρούνται απαραίτητα για τη μετάβασή τους στην ενηλικίωση.
Κεντρικό μέρος της διαδικασίας αποτελεί η περιτομή, η οποία κανονικά πρέπει να πραγματοποιείται από έμπειρους και κατάλληλα εκπαιδευμένους παραδοσιακούς χειρουργούς. Ωστόσο, μεγάλο μέρος των τραγωδιών καταγράφεται σε παράνομα σχολεία μύησης, όπου οι επεμβάσεις πραγματοποιούνται από ανθρώπους χωρίς εκπαίδευση και χωρίς τις απαραίτητες συνθήκες υγιεινής.
Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται παλιά δόρατα, ψαλίδια ή ξυραφάκια, ενώ έχουν καταγραφεί περιστατικά στα οποία η ίδια λεπίδα χρησιμοποιήθηκε σε περισσότερα από ένα αγόρια, προκαλώντας εκτεταμένες μολύνσεις.
Οι κυριότερες αιτίες θανάτου είναι η γάγγραινα, η σήψη και η σοβαρή αφυδάτωση. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα τραύματα δένονται υπερβολικά σφιχτά, με αποτέλεσμα να διακόπτεται η κυκλοφορία του αίματος. Μέσα σε λίγες ώρες μπορεί να προκληθεί νέκρωση των ιστών και να καταστεί αναγκαίος ο ακρωτηριασμός.
Παράλληλα, μετά την επέμβαση ορισμένοι έφηβοι περιορίζουν την κατανάλωση νερού, καθώς επικρατεί η πεποίθηση ότι η ούρηση μπορεί να επιδεινώσει το τραύμα. Η πρακτική αυτή έχει οδηγήσει σε περιστατικά ακραίας αφυδάτωσης και θανάτου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
