 |
|
|  Tετάρτη 2/9
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ
Γονείς σκότωσαν την 5χρονη ανάπηρη κόρη τους,καθώς και τον σκύλο τους, και αυτοκτόνησαν!!!
La Repubblica,protothema.gr
Μια οικογενειακή τραγωδία αποκαλύφθηκε στο προάστιο Πιετραλάτα τής Ρώμης στην Ιταλία όταν αστυνομικοί βρήκαν νεκρούς στο σπίτι τους δύο γονείς και την πεντάχρονη κόρη τους.
Οι αρχές ειδοποιήθηκαν όταν συγγενείς του 42χρονου Λούκα Αμπαστσιάνο, της 41χρονης Βαλεντίνα Παμπιάνκο και της πεντάχρονης κόρης τους, Μπιάνκα, που ήταν άτομο με αναπηρία, δεν κατάφεραν να επικοινωνήσουν μαζί τους για ώρες.
Όταν καραμπινιέροι και πυροσβέστες έσπασαν την πόρτα του σπιτιού βρήκαν την οικογένεια νεκρή από πυροβολισμούς στο κρεβάτι ενώ νεκρός από πυροβολισμό βρέθηκε και ο σκύλος της οικογένειας.
Γύρω από τις τρεις σορούς, σύμφωνα με ιταλικά μέσα ενημέρωσης, υπήρχαν δεκάδες επιστολές προς συγγενείς και αγαπημένα πρόσωπα, με συγγνώμες, εξηγήσεις και οδηγίες για το μέλλον. Σε ένα γράμμα προς την αδελφή του, η οποία ήταν εκείνη που ειδοποίησε τις αρχές, ο Λούκα της ζητούσε να «φροντίζει τον πατέρα».
Ανάμεσα στα μηνύματα που άφησαν ο Λούκα και η Βαλεντίνα υπήρχε και ένα που έγραφε: «Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό μόνοι μας».
Όπως εξήγησε γειτόνισσα τους «ήθελαν πάρα πολύ αυτό το παιδί, αλλά γεννήθηκε με πολλά προβλήματα. Φοβούνταν ότι δεν θα ζούσε πολύ και αυτό τους κατέβαλλε ψυχολογικά».
Το ζευγάρι είχε μετακομίσει στην Πιετραλάτα πριν από δέκα χρόνια σε ένα μικρό σπίτι το οποίο είχε αγοράσει για εκείνους ο πατέρας της Βαλεντίνα, Σάντρο. Όπως περιγράφουν άνθρωποι της περιοχής «όταν η Βαλεντίνα έμεινε έγκυος, ήταν η εικόνα της ευτυχίας». Ωστόσο, όπως περιγράφεται σε ιταλικά δημοσιεύματα, η κατάσταση άλλαξε όταν το 2021 η Μπιάνκα γεννήθηκε πρόωρα και με σοβαρή αναπηρία. Η Βαλεντίνα εγκατέλειψε τη δουλειά της για να φροντίζει αποκλειστικά την κόρη τους, ενώ ο Λούκα, ο οποίος ήταν τεχνικός πληροφορικής, μετέτρεψε το σπίτι σε χώρο εργασίας ώστε να μην χρειάζεται να αφήνει ποτέ μόνη την οικογένειά του.
Σύμφωνα με τον αδελφό του Λούκα, οι δύο γονείς ότι οι γονείς είχαν φτάσει στο σημείο ώστε να ταξιδέψουν στο Μεξικό για εξειδικευμένη θεραπεία.
«Δεν τους γνώριζα προσωπικά, αλλά γνωρίζω ότι το παιδί είχε σοβαρή αναπηρία και ότι η οικογένεια δεχόταν υποστήριξη από τις κοινωνικές υπηρεσίες μας. Είχαμε επικοινωνήσει μαζί τους. Γι’ αυτό, μπροστά σε ό,τι συνέβη, αισθανόμαστε ανήμποροι. Η μοναξιά είναι το μεγαλύτερο κακό στον κόσμο σήμερα» δήλωσε στη La Repubblica ο τοπικός βουλευτής Μαξιμιλιάνο Ουμπέρτι.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
