 |
|
|  Tετάρτη 23/9
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!
Μια μεγάλη μπρούτζινη ποντιακή λύρα στήθηκε σε χωριό τής Ξάνθης στη μνήμη τής Γενοκτονίας τών Ποντίων
protothema.gr
Σε ένα μικρό χωριό της Ξάνθης, στη Λευκόπετρα, τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου «Οι Σταυραετοί του Πόντου» προσπαθούν με τις δράσεις και τα έργα τους να δώσουν ζωή στο αγαπημένο τους χωριό και κυρίως να κρατήσουν ζωντανή την ιστορία και τη μνήμη μιας και πρόκειται για ένα προσφυγικό χωριό.
«Είμαστε περίπου 700 κάτοικοι, οι μισοί είμαστε χριστιανοί και οι άλλοι μισοί είναι μουσουλμάνοι. Στο χωριό ήρθαν οι παππούδες μας πρόσφυγες από τον Πόντο κι αυτή την ιστορία και τη μνήμη την τιμούμε» ,δηλώνει η πρόεδρος τού δραστήριου πολιτιστικού συλλόγου, Κωνσταντίνα Ναβροζίδου.
Σε μια συνεδρίαση τού διοικητικού συμβουλίου τού συλλόγου, ένα μέλος του η Βασιλική Κυριακίδου πρότεινε να δημιουργηθεί ένα μνημείο στο χωριό για να μην ξεχαστεί ποτέ η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
«Η Βασιλική είχε την επιθυμία να γίνει το μνημείο που να είναι μια μεγάλη ποντιακή λύρα και το οποίο να στηθεί στην κεντρική πλατεία του χωριού μας», είπε η κ. Ναβροζίδου.
Χωρίς καμία δεύτερη σκέψη τα μέλη του συλλόγου αποφάσισαν ομόφωνα την κατασκευή του μνημείου και ρίχτηκαν στη μάχη της εύρεσης τού δημιουργού του αλλά και των χρημάτων που απαιτούνταν.
Δημιουργός της μεγάλης μπρούτζινης ποντιακής λύρας που έχει ύψος 1,20 μέτρα είναι ο κ. Ιορδάνης Ποιμενίδης και η οποία τοποθετήθηκε σε ένα μαρμάρινο βάθρο δημιουργώντας έτσι ένα μνημείο συνολικού ύψους 3,50 μέτρων.
«Την μπρούτζινη λύρα την φιλοτέχνησε ο Ιορδάνης Ποιμενίδης και ο κατασκευαστής τού μνημείου είναι ο καλλιτέχνης και συγγραφέας Δημήτρης Αβούρης ο οποίος έχει κάνει κάποια έργα στην Ξάνθη», ανέφερε η πρόεδρος του πολιτιστικού Συλλόγου.
Το μνημείο κόστισε συνολικά 9.000 ευρώ και τα χρήματα «συγκεντρώθηκαν μέσα από δωρεές του Δήμου, δυο ευεργετών αλλά και τις δωρεές μελών του συλλόγου».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
