 |
|
|  Πέμπτη 24/9
«Θυμηθείτε το όνομά μου, ίσως να μην μπορέσω να μιλήσω ξανά»
Συγκλονιστικό μήνυμα 23χρονης Ιρανής που έχει καταδικαστεί σε θάνατο
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Σοκ έχει προκαλέσει ένα απεγνωσμένο κάλεσμα για βοήθεια που απηύθυνε μέσω ηχητικού μηνύματος μέσα από το κελί της φυλακής μια 23χρονη Ιρανή φοιτήτρια, η οποία την προηγούμενη εβδομάδα καταδικάστηκε σε θάνατο.
Σύμφωνα με πληροφορίες του ανθρωπιστικού οργανισμού IHRM , η Νατζμέ Αμίνι βρίσκεται εδώ και οκτώ μήνες πίσω από τις μπάρες της φυλακής Βακιλάμπαντ στο Μασχάντ για «προσβολή του Ανώτατου Ηγέτη» και «συγκρούσεις με δυνάμεις ασφαλείας». Παρέμεινε για σχεδόν τρεις μήνες σε απομόνωση στο τμήμα ασφαλείας της φυλακής, ενώ φέρεται να της στερήθηκαν τα βασικά δικαιώματα που έχει κάθε κρατούμενος, όπως η πρόσβαση σε δικηγόρο. Παράλληλα, υπάρχουν αναφορές ότι η Αμίνι υπέστη σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια.
Η νεαρή συνελήφθη στις 31 Ιανουαρίου κοντά στο παζάρι Φερντόουσι στο Μασχάντ, καθώς μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες Ιρανούς συμμετείχε στις μαζικές διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης της χώρας. Ωστόσο, αυτό που έμοιαζε με μία ειρηνική διαδήλωση εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Δυνάμεις ασφαλείας της χώρας κατέστειλαν τις διαδηλώσεις με βίαιο και αιματηρό τρόπο με αποτέλεσμα, όπως αναφέρουν οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να σκοτωθούν περισσότεροι από 7.000 άνθρωποι, ενώ χιλιάδες άλλοι συνελήφθησαν.
Όπως τονίζει η Αμίνι στο ηχητικό μήνυμα, το οποίο ηχογράφησε στις 18 Σεπτεμβρίου, «θέλω μόνο δικαιοσύνη και την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον εαυτό μου» και ζήτα να θυμηθούν το όνομα της, καθώς ενδέχεται να μη της δοθεί η ευκαιρία να ξαναμιλήσει.
Σύμφωνα με τη φοιτήτρια, η καταδίκη της σε θανατική ποινή εκδόθηκε πριν από λίγες ημέρες στις 16 Σεπτεμβρίου. «Δεν προσπαθώ σήμερα να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως ηρωίδα, ζητώ μόνο ένα πράγμα: γίνετε η φωνή μου. Είμαι ένα αθώο κορίτσι, μια νεαρή με τόσες πολλές ελπίδες και όνειρα. Έχω γονείς που με περιμένουν — μια οικογένεια που ξυπνά κάθε πρωί φοβούμενη την απώλειά μου. Δεν θέλω το τελευταίο ίχνος που θα μείνει από εμένα να είναι μερικές γραμμές σε έναν φάκελο υπόθεσης», είπε.
Η νεαρή ζητά από δικηγόρους, νομικούς, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όλους όσους ακούν τις φωνές αθώων ανθρώπων να εξετάσουν τον φάκελο της υπόθεσής της.
Στο τέλος του ηχητικού μηνύματος υπογραμμίζει πως «θυμηθείτε το όνομά μου, ίσως να μην μπορέσω να μιλήσω ξανά», ενώ αποκαλύπτει και την ελπίδα της πριν απαγχονιστεί και φύγει από τη ζωή να δει ένα «ελεύθερο και ανεπτυγμένο Ιράν».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
