Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Ανακαλύψαμε νέο σούπερ άθλημα

<<Κατάβαση κατσικόδρομου>> για πρώτη φορά στην Ελλάδα! 



Κοζάνη

Δεν έχει αναγνωριστεί ως άθλημα καθώς είναι κάτι πολύ καινούριο αλλά
απαιτεί εξαιρετική φυσική κατάσταση, εμπειρία και πλήρη προστατευτικό
εξοπλισμό. Μοιάζει με το σνόουμπορτ, τη σανίδα στο χιόνι, λόγω του
στοιχείου της σανίδας, με το σερφ στη θάλασσα, καθώς έχει την ίδια
κίνηση, και με το σκέιτμπορντ (λονγκμπορντ), λόγω των τροχών. Ο
<<κατσικόδρομος>> (goatroad) είναι μια ιδέα που προέκυψε αρχικά στο
μυαλό του 26χρονου Φιλίπ Σαμπό, ο οποίος είναι μισός Έλληνας και μισός
Γερμανός, σπουδάζει στην Αθήνα γερμανική φιλολογία και περνά πολύ
χρόνο στο πατρικό του σπίτι στα Σέρβια Κοζάνης.

<<Η ιδέα μου ήρθε τον χειμώνα όταν έμενα στο πατρικό μου σπίτι και
έγραφα τις εργασίες μου για το πανεπιστήμιο. Στα Σέρβια ο χειμώνας
είναι μακρύς και έτσι είχα χρόνο να σκεφτώ. Αργότερα, όταν ο καιρός
ήταν καλός, κατέβαινα το δρόμο από το χωριό Καστανιά μέχρι τα Σέρβια
με το σκέιτμπορντ και, όπως είναι φυσικό, στη διαδρομή αυτή με
σταματούσαν πολλά κοπάδια από κατσίκια! Έτσι προέκυψε και η ονομασία
για τη διοργάνωση που σκέφτηκα να αναλάβω και θα μπορέσει να φέρει
κοντά ανθρώπους από όλη την Ελλάδα, σε μια συνάντηση που γίνεται για
πρώτη φορά στη χώρα>> εξηγεί ο Φιλίπ , με αφορμή την <<κατάβαση
κατσικόδρομου>> (goatride) που θα γίνει από την ερχόμενη Παρασκευή
μέχρι την ερχόμενη Κυριακή στα Σέρβια.

Οι συνεννοήσεις με τον δήμο Σερβίων - Βελβεντού έχουν ολοκληρωθεί ενώ
ο δήμος υποδέχτηκε με πολύ θετική διάθεση το γεγονός καθώς όπως
επισημαίνει ο αντιδήμαρχος Γιώργος Παναγιωτούλας, τέτοιες μορφές
αθλημάτων είναι ευπρόσδεκτες στην περιοχή που χαρακτηρίζεται από το
φυσικό της κάλλος και τις καταπληκτικές διαδρομές. ’λλωστε πριν λίγες
μέρες ο τόπος φιλοξένησε τους πανελλήνιους αγώνες αιωροπτερισμού.

Μέχρι στιγμής έχουν δηλώσει συμμετοχή πάνω από εκατό άνθρωποι από την
Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλα μέρη της Ελλάδας ενώ τα νέα μαθεύτηκαν
γρήγορα μέσω του facebook. Ο 26χρονος διοργανωτής υπόσχεται <<εγγυημένη
αδρεναλίνη>> σε μια κατάβαση έξι περίπου χιλιομέτρων, σε ένα μαγευτικό
τοπίο σε υψόμετρο 1200 μέτρων, με δύο διαφορετικές διαδρομές προς
επιλογήν, περάσματα με απότομες κλίσεις και με μια λεία άσφαλτο με
πολύ <<σέξι>> σχήμα.

Ο απαραίτητος εξοπλισμός περιλαμβάνει κράνος, γάντια, επιγωνατίδες και
επιαγκωνίδες όπως επίσης απόλυτη συγκέντρωση και αυξημένο επίπεδο
δυνατοτήτων. Παράλληλα θα γίνονται σεμινάρια προπόνησης και ενημέρωση
για τον εξοπλισμό.

<<Τέτοιες διοργανώσεις είναι πολύ συχνές στην Ευρώπη. Κάτι αντίστοιχο,
από όσο μπορώ να γνωρίζω εγώ, είχε γίνει στην Αθήνα και μάλιστα στην
πανεπιστημιούπολη. Όταν συνομίλησα με φίλους μου στην Αθήνα και με
ανθρώπους που ασχολούνται με το σκέιτμπορντ αντιλήφθηκα ότι υπάρχει
ενδιαφέρον και έτσι συζητήσαμε μαζί τις λεπτομέρειες για τη διοργάνωση
στα Σέρβια που θα φέρει κοντά πολύ κόσμο από όλη την Ελλάδα σε μια
υπέροχη περιοχή>> αναφέρει ο Φιλίπ και διαβεβαιώνει ότι αν πετύχει η
<<κατάβαση κατσικόδρομου>>, θα γίνουν προσπάθειες να καθιερωθεί και να
επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία