Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




΄Ελληνες τής Διασποράς
-----------------------


«Ιατρικό θαύμα» από Ομογενή νευροχειρούργο



Μελβούρνη-(Μεταδίδει ο Σωτήρης Χατζημανώλης)

«Ιατρικό θαύμα» χαρακτηρίζουν τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης το
επίτευγμα Έλληνα γιατρού της Μελβούρνης.

Ο ομογενής νευροχειρούργος του Παιδικού Νοσοκομείου Monash της
Μελβούρνης, Χρήστος Ξένος, εφαρμόζοντας μία επαναστατική μέθοδο
κατάφερε να αφαιρέσει όγκο, μεγέθους όσο μία ποδοσφαιρική μπάλα από το
κεφάλι του 14 μόλις μηνών Ivan Joe Leo και να χαρίσει στο νεαρό
αγοράκι το δικαίωμα στη ζωή. Το επιστημονικό αυτό επίτευγμα του
ομογενή νευροχειρούργου αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία, αν αναλογιστεί
κανείς ότι προσέφερε όλες τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς.

Ο εφιάλτης της Τζόσελιν Σάρι, από την Παπούα-Νέα Γουϊνέα, άρχισε πριν
από περίπου 18 μήνες. Ήταν μόλις τριών μηνών ο Ivan Joe όταν η μητέρα
του, νοσοκόμα στο επάγγελμα, άρχισε να βλέπει ένα εξόγκωμα στο κεφάλι
του μωρού της το οποίο μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Μέσα σε έξι μήνες από
τότε, το εξόγκωμα είχε πλέον φτάσει το μέγεθος μιας μπάλας του τένις
και τίποτα δεν έδειχνε ότι θα υποχωρούσε.

Όπως ανέφερε ο κ. Ξένος στο «Νέο Κόσμο», το θέαμα που αντίκρισε όταν
είδε για πρώτη φορά τον Ivan, ήταν πρωτόγνωρο. «Ο μικρός Ivan όντως
φαινόταν να έχει δύο κεφάλια», είπε.

Η διάγνωση του ομογενή νευροχειρούργου για το τι μπορεί να προκάλεσε
τον όγκο ήταν ότι ο μικρός ανέπτυξε κρανιακή εγκεφαλοκήλη λόγω
κατάγματος στο κρανίο του κατά τη διάρκεια του τοκετού.

«Προκειμένου να σωθεί το παιδί, που χειροτέρευε ώρα με την ώρα,
έπρεπε, αρχικά, να αφαιρέσουμε το υγρό από τον όγκο» λέει ο κ. Ξένος,
ο οποίος στην κυριολεξία άνοιξε το κρανίο του παιδιού και «φύτεψε»
σωληνάκι με ειδική βαλβίδα στον εγκέφαλο του παιδιού, το οποίο
κατέληγε στο στομάχι του παιδιού, προκειμένου το υγρό του όγκου να
αποβληθεί από τον οργανισμό του μικρού. «Για πάνω από έξι εβδομάδες το
κεφάλι του Ivan έμοιαζε περισσότερο με κρατήρα ηφαιστείου» μας λέει ο
κ. Ξένος.

Αυτές, όμως, οι έξι εβδομάδες στάθηκαν αρκετές για να αρχίσει η μερική
ανάρρωσή του. Ο όγκος «στέγνωσε» και εξαφανίστηκε. Ήταν φανερό, πλέον,
ότι ο εγκέφαλος του Ivan άρχισε να λειτουργεί κανονικά καθώς ο μόλις
19 μηνών νεαρούλης άρχισε να μιλά για πρώτη φορά, να κουνά τα χεράκια
και τα ποδαράκια του και να ανταποκρίνεται στα ερεθίσματα που δεχόταν.

Η δουλειά του χαρισματικού ομογενή νευροχειρούργου δεν σταμάτησε όμως
εδώ. Σε συνεργασία με τον πλαστικό χειρούργο, Charles Baillieu, και
ομάδα τεσσάρων ακόμα χειρούργων, κατάφεραν να κλείσουν τον «ανοικτό»
εγκέφαλο του παιδιού και να χτίσουν πάλι τα οστά του κρανίου του με
οστικά μοσχεύματα, από άλλα σημεία του κρανίου του παιδιού. Οκτώ ώρες
και πάνω από 50 βιοδιασπώμενες βίδες και πλάκες χρειάστηκαν να
χρησιμοποιήσουν οι δύο επιστήμονες προκειμένου να συναρμολογήσουν το
κρανίο του μικρού Ivan και όπως μας λέει ο κ. Ξένος, με τον καιρό όλα
τα οστικά κενά που υπάρχουν στο κρανίο του Ivan θα κλείσουν.

Σήμερα ο Ivan έχει αρχίσει να μπουσουλάει, μιλά και εξελίσσεται σε ένα
άτακτο δίχρονο αγοράκι προς μεγάλη έκπληξη και ευχαρίστηση των γονιών
του και, σίγουρα, του δρ Χρήστου Ξένου.



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία