 |
|
|  |  |  | 
Ένας στους πέντε Ευρωπαίους μπορεί να πάσχει από σαρκοπενία και το ποσοστό θα αυξηθεί σημαντικά έως το 2045
Σαρκοπενία-Τι ειναι, τι την προκαλεί, τι πρέπει να ξέρουμε
Πανεπιστήμιο Λιέγης
Σχεδόν 20 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πάσχουν από σαρκοπενία και ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί κατά 64% στα 32,4 εκατομμύρια έως το 2045, σύμφωνα με εκτιμήσεις που παρουσίασαν βέλγοι επιστήμονες στο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Οστεοπόρωση, την Οστεοαρθρίτιδα και τις Μυοσκελετικές Παθήσεις, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας.
Η σαρκοπενία είναι μια πάθηση που σχετίζεται με τη διαδικασία της γήρανσης και χαρακτηρίζεται από απώλεια μυικής μάζας και δύναμης, η οποία, με τη σειρά της, επηρεάζει αρνητικά την ισορροπία, το βάδισμα και γενικά την ικανότητα του ηλικιωμένου ατόμου να εκτελεί τις καθημερινές δραστηριότητές του.
Λόγω της πολυπλοκότητάς της, δεν υπάρχει ακόμη επιστημονική ομοφωνία για τον ορισμό της σαρκοπενίας, πράγμα που δυσκολεύει τη διάγνωσή της. Η Ευρωπαϊκή Ομάδα Εργασίας για τη Σαρκοπενία των Ηλικιωμένων (EWGSOP) έχει ορίσει τη σαρκοπενία είτε ως χαμηλή μυική μάζα συνοδευόμενη από χαμηλή μυική δύναμη, είτε ως μικρή ταχύτητα βαδίσματος.
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Λιέγης, με επικεφαλής τον δρα Ολιβιέ Ετζέν, ανέλυσαν στοιχεία της Eurostat από 28 χώρες της ΕΕ και έκαναν εκτιμήσεις για την εξάπλωση της πάθησης στον ευρωπαϊκό πληθυσμό. Ανάλογα με τους δύο διαφορετικούς ορισμούς, εκτιμάται ότι από σαρκοπενία πάσχουν περίπου 11 εκατομμύρια έως 20 εκατομμύρια άνθρωποι. Έως το 2045 ο αριθμός τους θα έχει αυξηθεί αντίστοιχα στα 18,7 έως 32,4 εκατομμύρια.
Μεταξύ των ηλικιωμένων άνω των 65 ετών, το ποσοστό σαρκοπενίας εκτιμάται σήμερα από 11,1% έως 20,2% και εκτιμάται ότι έως το 2045 θα αυξηθεί σε 12,9% έως 22,3%.
«Ανεξάρτητα με το ποιός διαγνωστικός ορισμός θα χρησιμοποιηθεί, η σαρκοπενία αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά στην Ευρώπη. Είναι συνεπώς ουσιώδες να εφαρμόσουμε αποτελεσματικές στρατηγικές πρόληψης και θεραπείας, ώστε να βοηθήσουμε τους Ευρωπαίους να ζήσουν υγιή και δραστήρια γηρατιά», δήλωσε ο Ετζέν.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|