 |
|
|  |  |  | 
Η φτώχεια, οι ανισότητες και ο σεξισμός είναι οι αιτίες τού προβλήματος
Μία γυναίκα πεθαίνει κάθε 2 λεπτά από επιπλοκές στην εγκυμοσύνη και στον τοκετό
Λονδίνο.-
Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, παγκοσμίως
πάνω από 300.000 γυναίκες ετησίως πεθαίνουν κατά τον τοκετό ή λόγω
επιπλοκών που οφείλονται στην εγκυμοσύνη.
Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 830 γυναίκες που πεθαίνουν κάθε ημέρα -
μία κάθε 2 λεπτά. Η πλειοψηφία των θανάτων προέρχεται από καταστάσεις
που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν οι γυναίκες λάμβαναν σωστή
ιατρική περίθαλψη καθ 'όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους και κατά
τον τοκετό.
Η σοβαρή αιμορραγία και οι λοιμώξεις μετά τον τοκετό είναι οι
μεγαλύτεροι «δολοφόνοι» αλλά και η υψηλή αρτηριακή πίεση, οι δυστοκίες
και οι μη ασφαλείς αμβλώσεις συνεισφέρουν πολύ.
Η συντριπτική πλειοψηφία των θανάτων συμβαίνει στις αναπτυσσόμενες
χώρες. Τα ακριβή ποσοστά μητρικής θνησιμότητας απαιτούν συλλογή
λεπτομερών δεδομένων κάτι που συχνά δεν είναι δεν είναι δυνατό σε
αυτές τις χώρες, οπότε ο αριθμός τους είναι πιθανόν να υποεκτιμάται.
Περίπου τα δύο τρίτα όλων των θανάτων συμβαίνουν στην υποσαχάρια
Αφρική. Μόνο στη Νιγηρία και την Ινδία έχουμε το ένα τρίτο όλων των
θανάτων. Η μητρική θνησιμότητα στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του
κόσμου ανέρχεται σε 436 θανάτους για κάθε 100.000 γεννήσεις, έχοντας
μεγάλη απόσταση από τον αντίστοιχο αριθμό - μόλις 12 - στις πλούσιες
χώρες. Τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας δείχνουν ότι το 2015 (το
τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν στοιχεία) η Σιέρα Λεόνε είχε τον
υψηλότερο λόγο μητρικής θνησιμότητας στον κόσμο, με 1.360 θανάτους για
κάθε 100.000 γεννήσεις - αν και παρουσίασαν μείωση κατά 50% από το
1990.
Η φτώχεια, οι ανισότητες και ο σεξισμός είναι οι ρίζες του
προβλήματος. Η πλειοψηφία των γυναικών πεθαίνει στις φτωχότερες
αγροτικές περιοχές, εκεί που οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης
είναι συχνά ανεπαρκείς και δύσκολα προσβάσιμες και υπάρχει σοβαρή
έλλειψη εκπαιδευμένου ιατρικού προσωπικού. Χωρίς βοήθεια, οι γυναίκες
αναγκάζονται να γεννούν μόνες τους ή πρέπει να βασίζονται σε συγγενείς
βάζοντας τη ζωή τους σε σοβαρό κίνδυνο εάν προκύψουν επιπλοκές.
Οι γυναίκες αυτές ζουν πολλά χιλιόμετρα μακριά από κάποιο κέντρο
υγείας και δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν για να φτάσουν εκεί. Το
Ινστιτούτο Guttmacher εκτιμά ότι μόνο οι μισές γυναίκες στην Αφρική θα
γεννήσουν σε κέντρο υγείας, σε σύγκριση με πάνω από το 90% στη
Λατινική Αμερική. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι γυναίκες στις
φτωχότερες χώρες είναι απίθανο να πραγματοποιησουν τα 8 προληπτικά
ραντεβού που συνιστά ο ΠΟΥ για τον εντοπισμό προβλημάτων που θα
μπορούσαν να προκαλέσουν δυσκολίες στον τοκετό. Το Ινστιτούτο
υπολογίζει ότι εάν όλες οι γυναίκες είχαν το επίπεδο φροντίδας που
πρότεινε ο ΠΟΥ, οι θάνατοι θα μειωθούν κατά περισσότερο από 60%, σε
περίπου 112.000 ετησίως.
ΟΗΕ, Guardian
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|